Legenda nyritakake yen Yun, garwane Lu Ban, uga minangka tukang sing trampil ing Tiongkok kuna. Dheweke minangka penemu payung, lan payung pisanan diwenehake marang bojone kanggo digunakake nalika bojone metu mbangun omah kanggo wong-wong.
Tembung "payung" wis ana wiwit jaman biyen, mula dheweke mbokmenawa nggawe payung sing bisa digabungake. Pitakonan babagan sapa sing nemokake payung wis dadi subyek saka akeh panemu sing beda-beda.
Ing Tiongkok, payung ditemukake dening Yun sekitar taun 450 SM. Payung kasebut diarani "omah mobil". Ing Inggris, payung ora digunakake nganti abad kaping 18. Ing jaman biyen, payung minangka barang feminin, nuduhake sikap wanita marang katresnan. Nyekel payung kanthi tegak tegese dheweke setya marang katresnan; nyekel payung kanthi mbukak ing tangan kiwa tegese "Aku ora duwe wektu luang saiki". Ngocok payung alon-alon tegese ora percaya utawa ora percaya karo payung; nyenderake payung ing pundhak tengen tegese ora pengin ketemu wong liya maneh. Ing abad kaping 19, wong lanang wiwit nggunakake payung. Amarga udan ing Inggris, payung minangka bagean sing ora bisa dipisahake saka urip Inggris, dadi simbol cara urip tradisional Inggris, wajib kanggo pedagang lan pejabat London, lan simbol Inggris - John Bull kanthi payung ing tangane. Iki uga minangka barang sing ora bisa dipisahake ing sastra lan film. Museum payung diadegake ing Inggris ing taun 1969. Payung duwe akeh kegunaan liyane. Ing taun 1978, saklompok wong Bulgaria sing dibuwang ditusuk nganggo pucuk payung dening para pembunuh ing Kreteg Waterloo lan mati amarga keracunan. Sawetara gagang payung bisa disemprot mrica lan digunakake kanggo nyegah asu ganas ngoyak lan nyokot.
Wektu kiriman: 24 Okt-2022